जालपादेवी
सिद्ध ईश्वरनाथले बालिकालाई देवी मानी जालपादेवी स्थापना गरेको कथा।
जालपादेवी
बझाङको नुवाकोट गाउँमा जालपादेवीको मन्दिरमा हरेक वर्ष महाअष्टमीको रात एक निर्दोष बालकको नरबलि दिनुपर्ने क्रूर प्रथा थियो।
एकपटक सिद्ध योगी ईश्वरनाथ त्यहाँ पुग्दा एक आमाले आफ्नो छोराको पालो परेकाले छाती पिटेर रोइरहेको देखे। ईश्वरनाथले ती आमालाई सम्झाई बालकको साटो आफू बलि चढ्न राजी भए।
मध्यरातमा जब खड्गले सिद्धको गर्धन काट्न लागियो, ईश्वरनाथ आफ्नो योगबलले एकाएक अलप भए। देवीले नरबलि अस्वीकार गरेको बुझेर मानिसहरूले नरबलि सधैँका लागि बन्द गरे।
पछि ६५ हात अग्लो भव्य मन्दिरको गजुरमा बसेको भँगेरालाई सुमेरु बिष्टले गुलेलीले हान्दा मन्दिर ग्वार्लाम्म ढल्यो। त्यसपछि बिष्टले क्षमा माग्दै राँगाको बलि दिने भाकल गरे। आज पनि जालपादेवीको मन्दिरमा ६५ हातको अग्लो लिङ्गो ठड्याएर मेला लगाइन्छ।
सूचना: यी परम्परागत नेपाली लोककथा (किम्बदन्ती) हुन्, जो पुस्तौँदेखि मुखबाट मुखमा चलिआएका छन्। यी वास्तविक ऐतिहासिक घटनासँग मिल्न पनि सक्छन्, नमिल्न पनि — तर नेपालको सांस्कृतिक सम्पदाको रूपमा यिनलाई भनिँदै र विश्वास गरिँदै आइएको छ।
सम्बन्धित किम्बदन्ती
देवीनाम र यससँग जोडिएका अन्य कथा।