भद्रकाली (लुँमडी)
शत्रुबाट पीडित राजालाई ज्यापुले भेटेकी बालिका लुँमडी देवीले रक्षा गरेको कथा।
भद्रकाली (लुँमडी)
प्राचीन कालमा राजा चन्द्रकेतुका राज्यमा चारै दिशाबाट शत्रुहरूले आक्रमण गर्दा राजा आफ्ना दुई रानीसहित बाह्र वर्षसम्म गुप्तवास बस्न बाध्य भए।
तान्त्रिक बन्धुदत्तले राजाको यो संकट देखेर कामनीगिरिमा गई देवी भद्रकालीको कठोर साधना गरे र नगरको रक्षार्थ देवीलाई काठमाडौँ ल्याए। तर राजा पूजाको तयारीमा उपस्थित नभएकाले बन्धुदत्तले देवीलाई खेतको बीचमा विश्राम गराएर राजालाई खोज्न गए।
त्यसबेला देवी भद्रकालीले भोकी र तिर्खाएकी सानी बालिकाको रूप धारण गरिन्। खेतमा काम गर्न आएका एक सोझा ज्यापूले ती बालिकालाई देखेर दया राखी आफ्नो खर्पनमा बोके र नवलिं खेतमा लगेर आफ्नो खाजाको रोटी र जाँड बाँडेर खुवाए।
ज्यापू खेतको काम सकेर फर्कंदा ती बालिका अलप भइसकेकी थिइन् र खाजाको टपरीमा सुनका चम्किला रोटीहरू बाँकी थिए। ज्यापूले ती बालिका साक्षात् देवी भएको थाहा पाए। सुनको रोटी (नेवारीमा लुँ मडी) दिएकाले ती देवीलाई 'लुँमडी अजिमा' (भद्रकाली) भनियो।
बन्धुदत्त र राजा चन्द्रकेतुले त्यहीँ भद्रकालीको भव्य पीठ स्थापना गरे। देवीको दिव्य तेज फैलिएपछि सम्पूर्ण शत्रुहरू भयभीत भई भागे र चन्द्रकेतुको राज्यमा पुनः शान्ति र समृद्धि छायो।
सूचना: यी परम्परागत नेपाली लोककथा (किम्बदन्ती) हुन्, जो पुस्तौँदेखि मुखबाट मुखमा चलिआएका छन्। यी वास्तविक ऐतिहासिक घटनासँग मिल्न पनि सक्छन्, नमिल्न पनि — तर नेपालको सांस्कृतिक सम्पदाको रूपमा यिनलाई भनिँदै र विश्वास गरिँदै आइएको छ।
सम्बन्धित किम्बदन्ती
देवीनाम र यससँग जोडिएका अन्य कथा।