धान्यगिरि (वार्डाँ)

उहिले शोणितपुर क्षेत्रमा एक लोभी राक्षस बस्थ्यो। उसले वर्षौंदेखि जोहो गरेर आफ्नो घरअगाडि धानको एउटा विशाल थुप्रो लगाएको थियो। उमेर ढल्कँदै जाँदा उसको शरीरको बल घट्दै गयो र उसले बाँकी जीवन आनन्दसँग बिताउने सोच बनायो।

एक दिन उसले मनमनै हिसाब गर्न थाल्यो: "मैले थुपारेको यो धानले मेरो बुढेसकालभर खान पुग्ला कि नपुग्ला? कतै अन्न सकिएर म भोकै मर्नुपर्ने त होइन?"

उसले आफ्नो सम्भावित आयुका दिनहरूसँग धानको थुप्रोको भाग लगायो। उसको लोभी र शंकालु मनले देख्यो — दिनको एक छाक खान पनि यो अन्न अपुग हुनेछ।

यो सोचेर ऊ ज्यादै चिन्तित भयो। "बुढेसकालमा भोकै मर्नुभन्दा त अहिले शरीरमा अलिकति बल छँदै आजको छाक नखाई अन्न जोगाउनु बेस हुन्छ" भनी उसले विचार गर्‍यो।

यस्तै चिन्ता र लोभमा उसको पूरै दिन बित्यो। साँझ परेपछि ऊ एक छाक अन्न बचाउने लोभमा भोकै सुत्न गयो।

तर भोलिपल्ट बिहान ऊ कहिल्यै ब्यूँझिएन; निद्रामै उसको प्राण गयो। यता उसले जोहो गरेर राखेको त्यो विशाल धानको रास बिस्तारै माटो र ढुङ्गामा परिणत भयो। खेतको बीचमा रहेको माटोको त्यो ठूलो थुम्कोलाई वाडों वा धान्यगिरि भन्न थालियो, जो मानिसको अन्धो लोभ र चिन्ताको साक्षी बनेर आज पनि खडा छ।